Masaai cultuur
Door: Nanneke van der Heide
Blijf op de hoogte en volg Nanneke
23 September 2017 | Zimbabwe, Victoria Falls
Enige tijd geleden alweer, waren we in Tanzania. Tijdens ons verblijf in de Serengeti kregen we de mogelijkheid om een bezoek te brengen aan een Masaai gemeenschap. Deze mensen wonen in kleine 'dorpjes' en trekken om de zoveel weken of maanden naar hun volgende plek. De zogeheten nomaden. Je kunt ze herkennen aan hun veelal rode of blauwe kleding/doeken die ze dragen, de grote gaten in de oren voor de mogelijke oorbellen, veel sieraden.
Velen van onze groep wilden niet mee. Ze waren bang dat het een touristische attractie zou worden en dan vonden ze het niet echt. Uiteindelijk waren we dan ook met vijf meiden. Ik ben blij dat ik wel gegaan ben. De welkomsdans was misschien teveel uit de band gerekt, maar toch paste het er helemaal bij. We mochten mee springen met de mannen en kregen een grote ketting om van de vrouwen. Een rondleiding bij de huisjes en al onze vragen werden beantwoord. Onze "tourguide" vertelde over het monogame leven wat er heerst. Mannen hebben hier dus meerdere vrouwen en slapen iedere nacht bij een ander in het dorp. Heel gek systeem ;) Hij had (máár) één vrouw en dat vond hij meer dan genoeg. Schijnbaar mocht dat dus ook. Als ik het goed begrijp hangt het af van de aantal koeien of geiten die je hebt. Daarmee kun je namelijk je vrouw 'kopen'.
Er was in het dorpje een klein schooltje. Hier stonden banken opgesteld en er hing een schoolbord aan de muur. Geen idee of de meester een diploma heeft of gewoon alles uit zijn duim zuigt, maar alles beter als geen school. De kinderen zongen luidkeels het Engelse ABC voor, dat is al de basis. Ik kreeg namelijk het gevoel bij de Masaai dat ze echt geen flauw benul van de wereld hebben. Dat is hun goed recht, aangezien de wereld meer kwaad dan goed is. Tenminste hoe er met elkaar wordt omgegaan. Misschien kun je je dan juist beter afsluiten van de boze wereld en daar geen deel aannemen.
Jongetjes worden vanaf uit mijn hoofd hun 10e levensjaar klaargestoomt voor het mannen leven. Jagen met pijl en boog, vuur maken, alles om te leren overleven in de jungle/woestijn. Je ziet deze kleintjes dan ook langs de weg zwerven met of zonder vee om zich heen.
Ondanks dat het Masaai leven ver van ons/mij afstaat, kreeg ik weer heel duidelijk het gevoel dat ik er wilde blijven. Ik vond het zo bijzonder om te zien hoe hun in de kneuterige huisjes leven, waarin enkel en alleen een doek tussen de ouder en kind 'slaapkamer' hangt en er een soort van bed ligt en de hele tijd moet bukken in het huisje, zo laag is het (misschien alleen ik als lang Nederlandse meisje). Ik zeg het heel gemakkelijk, net zoals toen ik vertrok uit NL, mijn leven opgeven en huis&haard achterlaten is toch wel erg definitief. Toch lijkt het me heel goed om tijdelijk totaal afstand te nemen en de basis van het leven op te zoeken. We zullen zien waar mijn schip strand.
Velen van onze groep wilden niet mee. Ze waren bang dat het een touristische attractie zou worden en dan vonden ze het niet echt. Uiteindelijk waren we dan ook met vijf meiden. Ik ben blij dat ik wel gegaan ben. De welkomsdans was misschien teveel uit de band gerekt, maar toch paste het er helemaal bij. We mochten mee springen met de mannen en kregen een grote ketting om van de vrouwen. Een rondleiding bij de huisjes en al onze vragen werden beantwoord. Onze "tourguide" vertelde over het monogame leven wat er heerst. Mannen hebben hier dus meerdere vrouwen en slapen iedere nacht bij een ander in het dorp. Heel gek systeem ;) Hij had (máár) één vrouw en dat vond hij meer dan genoeg. Schijnbaar mocht dat dus ook. Als ik het goed begrijp hangt het af van de aantal koeien of geiten die je hebt. Daarmee kun je namelijk je vrouw 'kopen'.
Er was in het dorpje een klein schooltje. Hier stonden banken opgesteld en er hing een schoolbord aan de muur. Geen idee of de meester een diploma heeft of gewoon alles uit zijn duim zuigt, maar alles beter als geen school. De kinderen zongen luidkeels het Engelse ABC voor, dat is al de basis. Ik kreeg namelijk het gevoel bij de Masaai dat ze echt geen flauw benul van de wereld hebben. Dat is hun goed recht, aangezien de wereld meer kwaad dan goed is. Tenminste hoe er met elkaar wordt omgegaan. Misschien kun je je dan juist beter afsluiten van de boze wereld en daar geen deel aannemen.
Jongetjes worden vanaf uit mijn hoofd hun 10e levensjaar klaargestoomt voor het mannen leven. Jagen met pijl en boog, vuur maken, alles om te leren overleven in de jungle/woestijn. Je ziet deze kleintjes dan ook langs de weg zwerven met of zonder vee om zich heen.
Ondanks dat het Masaai leven ver van ons/mij afstaat, kreeg ik weer heel duidelijk het gevoel dat ik er wilde blijven. Ik vond het zo bijzonder om te zien hoe hun in de kneuterige huisjes leven, waarin enkel en alleen een doek tussen de ouder en kind 'slaapkamer' hangt en er een soort van bed ligt en de hele tijd moet bukken in het huisje, zo laag is het (misschien alleen ik als lang Nederlandse meisje). Ik zeg het heel gemakkelijk, net zoals toen ik vertrok uit NL, mijn leven opgeven en huis&haard achterlaten is toch wel erg definitief. Toch lijkt het me heel goed om tijdelijk totaal afstand te nemen en de basis van het leven op te zoeken. We zullen zien waar mijn schip strand.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
